می روم ...

سنگین تر از همیشه

این بار کوله باری تازه بر دوش دارم

این بار انگار

از همیشه تنها ترم

خسته ترم ...

چقدر سخته تو چشم های کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید

و به جاش یه زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد

زول بزنی و به جای این که لبریز کینه و نفرت بشی

حس کنی هنوز هم دوستش داری

چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی

که یه بار زیر آوار غرورش همه ی وجودت له شده

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی

و وقتی دیدیش چیزی جز سلام نتونی بگی

چقد سخته وقتی پشتت بهشه

دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه

اما مجبور بشی بخندی

تا نفهمه که هنوز هم دوستش داری

چقدر سخته گل آرزوهات رو تو باغ دیگری ببینی

و هزار بار تو خودت بشکنی

و اونوقت آروم آروم زیر لب بگی

گل من باغچه ی نو مبارک

به كجا چنين شتابان؟

گون از نسيم پرسيد

 دل من گرفته زينجا

 هوس سفر نداري

 ز غبار اين بيابان؟

 همه آرزويم اما

 چه كنم كه بسته پايم...

 به كجا چنين شتابان؟

 به هر آن كجا كه باشد

 به جز اين سرا سرايم...

 سفرت به خير اما

 تو و دوستي خدا را

 چو از اين كويئ وحشت

 به سلامتي گذشتي

 به شكوفه ها

 به باران

برسان سلام ما را.

 جمال یار که پیوسته بی قرار خود است

چه در قفا و چه در جلوه در قرار خود است

همیشه واله نقش و نگار خویشتن است

مدام شیفته زلف تابدار خود است

هم اوست آینه هم شاهد است و هم مشهود

بزیر زلف و خط وخال پرده دار خود است

هم اوست عاشق و معشوق وطالب و مطلوب

براه خویش نشسته در انتظار خود است

برای خود بود و عندلیب گلشن خود

هوای کس نکند سبزه و بهار خود است

بکام کس نشود هرگز آنکه خود کامست

بحال غیر نپردازد آنکه یار خود است

زندگی زیباست*** اما بدون غم

مرگ زیباست*** اما بدون گناه

دوستی زیباست*** اما بدون کلک

عشق زیباست*** اما بدون دروغ

دنیا زیباست***اما بدون درگیری

گل زیباست***اما بدون ریشه

سکوت زیباست***اما بدون یار

شیشه زیباست***اما بدون تیرگی

برف زیباست***اما بدون رهگزر

خانواده زیباست***اما بدون دوری

ما هم زیباییم ***اما بدون ماسک

معبودا چطور دعايت کنم و من منم

و چطور اميد از تو بردارم تو توئی

معبودا هرگاه از تو نخواهم که به من بدهی

از که خواهم که به من دهد؟

معبودا اگر تو را نخوانم تا اجابت کنی

پس کيست که بخوانمش و اجابتم کند؟

معبودا اگر به تو زاری نکنم تا به من رحم کنی

به که زارم تا آنکه رحم کند؟

معبودا چنانچه دريا را به موسی عليه السّلام شکافتی و نجاتش دادی

از تو خواهم که رحمت فرستی بر محمّد(ص) و آلش

و مرا نجات دهی از آنچه گرفتارم

و گشايش فوری به من عطا کنی نه با مدّت

به فضل و رحمت خودت ای ارحم الراحمين.

امشب همه چیز رو به راه است
همه چیز ارام.....ارام
باورت می شود....
دیگر یاد گرفته ام شبها بخوابم " با یک آرامبخش "
تو نگرانم نشو !
همه چیز را یاد گرفته ام !
راه رفتن در این دنیا را هم بدون تو یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم !
یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را با بالشم ..بی صدا کنم !
تو نگرانم نشو !!
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی انکه تو باشی !
یاد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و بی یاد تو !
یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را با رویای با تو بودن...
و جای خالی ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !
تو نگرانم نشو !
همه چیز را یاد گرفته ام !
یاد گرفته ام که بی تو بخندم.....
یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...و بدون شانه هایت....!
یاد گرفته ام ...که دیگر عاشق نشوم !
یاد گرفته ام که دیگر دل به کسی نبندم....
و مهمتر از همه یاد گرفتم که با یادت زنده باشم و زندگی کنم !
اما هنوز یک چیز هست ...که یاد نگر فته ام ...
" که چگونه.....! برای همیشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم ...
و نمی خواهم که هیچ وقت یاد بگیرم ....
تو نگرانم نشو !!
" فراموش کردنت را هیچ وقت یاد نخواهم گرفت

هوای دوست

چون جان ندهد هوای مکّه؟	کز فیض بود بنای مکّه
هر کس که در آن مقام گیرد	از عمر مسیح کام گیرد
فیض است صفای کوهسارش	نور است به دیده‏ها غبارش
باشد شرف بلا و عالم	شد روشن از آن سواد عالم
از سایه بوقبیس، خورشید	بگفته برات نور جاوید
با کوثر و سلسبیل زمزم	از چشمه خلد زاده توأم
بازار مناش آسمانی	برج مه و مهر هر دکانی
شهرش دره‏های کوه باشد	ارض است و فلک شکوه باشد
چون بر عرفات او برآیی	از کرسی عرش برتر آیی
هر چیز که هست مدعایت	در مُزْدَلِفه دهد خدایت
اظهار نمای مطلب خویش	کانجا اثر از دعا رود پیش
از فیض صفا و مروه مگذر	کز فیض صفا و مروه بهتر
پا در دامان کشیده با هم	گویا دو برادرند با هم
از خویش جدایی‏ای ندارند	یک تیغ و دو سر چو ذوالفقارند
جایی که پناه خاص و عام‏ست	در یاب که مشعر الحرام‏ست
حوران بهشت زایرانش	مرغان سپهر طایرانش

**********

کعبه

تا سایه کعبه بر سر اوست	خورشید کمینه چاکر اوست
نه کعبه که خانه جلیل است	بنّای عمارتش خلیل است
اسلام ز رکن او درست است	ایمان بی طوف کعبه سست است
چون مردمک سیاه چشمان	مکّه جسم است و کعبه‏اش جان
جسمی که ز جان نمک ندارد	چشمی است که مردمک ندارد

**********

حجر الاسود

زیبا حجرش که گشت اسود	آیینه بود ز فیض سرمد
چون نور جلال حق بر آن تافت	فیض رنگ بلال را یافت
یا عکس جبین اهل عصیان	گردید خسوف ماه تابان
زان روی ز طوف کعبة الله	عصیان نرود به خلق همراه
سنگ محک زر جبین است	آیینه چهره یقین است

**********

مدینه

از کعبه روم سوی مدینه	کانجاست جهان جهان دفینه
گلزار مدینه را خزان نیست	نخلستانش کم از جنان نیست
آن چشم و چراغ هفت کشور	خاکش بهتر ز آب گوهر
گردی که ز کوچه‏هاش خیزد	بر روی ملک عبیر بیزد
هر کوچه اوست رشک باغی	هر ریزه سنگ شب چراغی
گلزار معطر از نسیمش	آفاق منوّر از حریمش
کعبه نه و قبله دعای است	فیضش ز ضریح مصطفای است
از نور ضریح شاه یثرب	آیینه مشرق است و مغرب

**********

بقیع

هر چند که آسمان رفیع است	در قدر و شرف نه چون بقیع است
از دولت روضه امامان	فیضش به جنان فشانده دامان
در مدحت مکّه و مدینه	پرداختم از گهر خزینه
در وصف بلاد هند و ایران	گفتم شوم از سخن پذیران
ناگه خردم به خشم و اعراض	گفت ای غافل ز فیض فیّاض
اول به نثار آل حیدر	از درج سخن برآر گوهر
آنگاه ز شهرهای مشهور	اوصاف جمیله ساز مذکور
من هم سخن خرد شنیدم	بر رای غلط قلم کشیدم
در منقبت شه ولایت	توفیق نمایدم هدایت

وقتي لبخند شيرينت

مرا تا اوج قلمرو خدا پرواز داد

باور كردم كه تو

 همان جبرئيل مهربان حراء وجودمي

اي بي همتاتر از پاكي و صداقت

و اي زيباتر از لاله هاي سر زمين

بي عبور دشت خاطره هايم 

من فصل بهار را در نگاه مهربان تو تفسير كردم

و غربت پر خاطره غروب هاي پر از دلتنگي ام را

در چشمان بي ريا و غريب تو

تا طلوع زيباي همه آرزوهاي كودكيم پيوند زدم

                                                  "سوگند باران"

ای ناز تر از پر پروانه ها

ای مهربان تر از دست نوازشگر گل سرخ

ای بی ریاتر از دریا و معصوم تر از کودکان کوچک همه زمانه ها

ای والاتر از صبر من

ای سخاوتمندتر از ابرهای کبود باران

ای زیباتر از رنگینکمان

تو کیستی که خنده هایت مرا تا قعر جنون می برد

تو کیستی که لبخند عاشقانه ات مرا تا مرز حقارت خویش

مرا تا انتهای نقطه همه بی سوادیهایم می برد

                                                "سوگند باران"

تو مثل آسموني

بزرگ و با سخاوت

و تو مثل بارون

زلال و با طراوتي

تو مثل عشق

سرخ و جذابي

اما نمي دانم كه ديگه

چرا رو كوير قلب من نمي باري

نمي دونم كه ديگه چرا

به گردگيري جاده هاي پر از غبار دلم نمي ياي

آسمون مهربون من

اگه بازم رو شنزار تنم بباري

برات يه دشت مي شم

پر از گلهاي قشنگ بهاري

بودن تو هديه اي است

براي دل كوچك من

و آرزوي من شادي دل دريايي تو

                                                                                           "سوگند باران"

هر ثانیه بهار چهره زیبای تو را به خاطرم می آورد

و اذان و سوره حمد مرا

به شکرانه آشنائی این من خاکی

با آسمانیئی چون تو وا می دارد

و دیده ام که دلم بارها و بارها

در برابر خداوند مهربان

فقط به خاطر قلب مهربانت

سجده کرده است .

فقط به خاطر قلب مهربانت .

وقتي وسعت آبي

و بي انتهاي آسمان را

در چشمانت ديدم

فهميدم كه تو بارها

با نگاه آرامت آزادي را

تقديم همه گل هاي با طراوت

خزيده بر ديوارهاي تعصب كرده اي

وقتی اولین نسیم با طراوت

اولین فصل خدا

منو از سالهای دور سرنوشت

تا باغ خنده های قسنگ تو آورد

باورم شد که تو زیباترین

 گل دامن صورتی فصل بهاری

 و اُفُق نگاهِ ساکت و دلگیرِ مرا دریافت .

و باران معنایِ باریدن را از چشمان من آموخت .

و زمین در غمِ‌ دلِ بی پناهِ‌ من منزوی بود .

آنگاه آسمان دستِ نوازش به سرم کشید .

و گل ها برایم رقصیدند .

تا ورود تو را بر صفحة قلبم مژدگانی دهند .

                                                  "سوگند باران"

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان می‌روم و انگشتانم را

بر پوست كشیده‌ی شب می‌كشم

چراغ‌های رابطه تاریكند

چراغ‌های رابطه تاریكند

كسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد كرد

كسی مرا به میهمانی گنجشك‌ها نخواهد برد

پرواز را بخاطر بسپار

پرنده مردنی‌ست

 و بیدار شدن از این خواب لعنتی ام...

کابوسی که سالهاست دارم می بینم...

رویایی که بیدار شدن ازش به قیمت زندگی تموم میشه ...

من هنوز راه میرم...

می بینم...

می شنوم...

نفس می کشم...

ولی زنده نیستم...

خیلی وقته مرده ام...

خیلی وقته...

آه اگر چینی تو در این بغض

بشکند از هجوم غرورت

آه اگر چشمهایم سرانجام

ره نیابد به دنیای نورت
 
زخمی از تیغ نا باوری ها

با تمنای خود می ستیزم

زیر پا می گذارم دلم را

از تو و عشق تو می گریزم
 
میگریزم که چون اشک ماهی

گم شوم در هیاهوی دریا

میگریزم که همچون شبی سرد

دل ببازم در آغوش فردا
 
هجرت تلخ و بی رحمم آن روز

قلب سخت تورا می فشارد

پرسشی گریه آلود و شبرنگ

در سکوتت قدم می گذارد
 
ای پرستوی پاک ای مسافر

از چه نامم ز خاطر  زدودی

خوب من زیر باران وحشت

لانه ات را چرا گم نمودی
 
زیر لب شرمگین میخروشی

کاش می دیدمش بار دیگر

اشک می ریزی آهسته افسوس

نیست امکان دیدار دیگر

                              "سوگند باران"

ازدرخت شاخه در آفاق ابر

برگ هاي ترد باران ريخته

بوي لطف بيشه زاران بهشت

با هواي صبحدم آميخته

***

نرم و چابك، روح آب

مي كند پرواز همراه نسيم

نغمه پردازان باران مي زنند

گرم و شيرين هر زمان چنگي به سيم

***

سيم هر ساز از ثريا تا زمين

خيزد از هر پرده آوازي حزين

هر كه با آواز اين ساز آشنا

مي كند در جويبار جان شنا

***

دلرباي آب، شاد و شرمناك

عشقبازي مي كند با جان خاك

خاك خشك تشنه دريا پرست

زير بازي هاي باران مست مست

اين رود از هوش و آن آيد به هوش

شاخه دست افشان و ريشه باده نوش

***

مي شكافد دانه، مي بالد درخت

مي درخشد غنچه همچون روي بخت

باغ ها سرشار از لبخند شان

دشت ها سرسبز از پيوندشان

چشمه و باغ و چمن فرزندشان

***

با تب تنهائي جانكاه خويش

زير باران مي سپارم راه خويش

شرمسار ازمهرباني هاي او

مي روم همراه باران كو به كو

***

چيست اين باران كه دلخواه من است

زير چتر او روانم روشن است

چشم دل وا مي كنم

قصه يك قطره باران را تماشا مي كنم

***

در فضا

همچو من در چاه تنهائي رها

مي زند در موج حيرت دست و پا

خود نمي داند كه مي افتد كجا

***

در زمين

همزباناني ظريف و نازنين

مي دهند از مهرباني جا به هم

تا بپيوندند چون دريا به هم

***

قطره ها چشم انتظاران هم اند

چون به هم پيوست جان ها، بي غم اند

هر حبابي، ديدهاي در جستجوست

چون رسد هر قطره، گويد:

دوست! دوست ...

مي كنند از عشق هم قالب تهي

اي خوشا با مهر ورزان همرهي

***

با تب تنهائي جانكاه خويش

زير باران مي سپارم راه خويش

سيل غم در سينه غوغا مي كند

قطره دل ميل دريا مي كند

قطره تنها كجا، دريا كجا

دور ماندم از رفيقان تا كجا

***

همدلي كو ؟ تا شوم همراه او

سر نهم هر جاكه خاطرخواه او

شايد از اين تيرگي ها بگذريم

ره به سوي روشنائي ها بريم

مي روم، شايد كسي پيدا شود

بي تو، كي اين قطره دل، دريا شود

                                                                  "سوگند باران"

چهل صبح زود

چهل طلوع ....چهل صبح زرد بي خورشيد

زمين ! به دور مدارت نگرد بي خورشيد

چهل غروب چهل شط خون سرگردان

كه از مدار زمين گشته طرد بي خورشيد

صداي شيهه ي اسبي است ....در افق گم شد

ستاره گفت به او برنگرد بي خورشيد

بهار سبز صبوران ، بهشت نامريي

طلوع كن كه جهان مانده سرد بي خورشيد

هنوز دامنه دارد اصالت دردت

هنوز دامنه دارد نبرد با خورشيد !